അവസാനത്തെ തിര

പേനയ്ക് പടവാളിനെക്കാള്‍ മൂര്‍ച്ചയുണ്ടെന്നു പറയാറുണ്ട്‌.ഒരു പടവാള്‍ കൊണ്ട് നേടിയ വലിയ സാമ്രാജ്യങ്ങള്‍ തകര്‍ക്കാന്‍ ഒരു പേന മതി!!! ലോകം മാറ്റി മറിച്ച വിപ്ലവങ്ങള്‍ പലതും പേനത്തുമ്പില്‍ നിന്നും പിറന്നു വീണവയാണ്.ലോകത്തെ എല്ലാകാലത്തേക്കുമായി മാറ്റി മറിച്ച കമ്മ്യുണിസ്റ്റ് വിപ്ലവം പിറന്നതും പേനത്തുമ്പിലൂടെ. Courtesy:Google  സോക്രട്ടീസിന്‍റെ മരണം ചിത്രകാരന്‍റെ ഭാവനയില്‍ ചിന്തിക്കാന്‍ പഠിപ്പിച്ചു എന്ന ‘തെറ്റിന്’, അതിലൂടെ യുവാക്കളെ ‘വഴിതെറ്റിച്ചതിന്’ സോക്രട്ടീസിന് വിധികപ്പെട്ടത്‌ മരണമായിരുന്നു. അത്ഭുതമില്ല,എന്തിനു അധികാരികള്‍ അന്നും ഇന്നും ചിന്തകരെ എഴുത്തുകാരെ ഭയപ്പെട്ടിരുന്നു എന്നതിന്. എം എം കല്‍ബുര്‍ഗിയും ഗോവിന്ദ് പന്‍സാരെയും നരേന്ദ്ര ധബോല്‍ക്കരും  പിന്നെ ഇപ്പോള്‍ ഗൌരി ലങ്കേഷും നാം ജീവിക്കുന്ന കാലത്തിന്‍റെ ഭീകരതയുടെ ഓര്‍മപെടുതലാണ്. പെരുമാള്‍ മുരുഗന്‍ കൊല്ലപെട്ടില്ലായിരിക്കാം.പക്ഷെ ഒന്നുണ്ട്, ഒരു എഴുത്തുകാരനെകൊണ്ടു ‘എഴുത്തുകാരനായ പെരുമാള്‍ മുരുഗന്‍ മരിച്ചിരിക്കുന്നു ഇനി ജീവിക്കുന്നത് പി മുരുഗന്‍ എന്ന അധ്യാപകന്‍ മാത്രം’ എന്ന് പറയിപ്പിക്കുന്നിടത്ത്, ആ ഗതികേ...

മഴയും പുഴയും ഇല്ലാതാവുന്ന കാലത്തെക്കുറിച്ച് ആവലാതിപ്പെട്ടു കൊണ്ടിരിക്കെ കയറിവന്ന വാര്‍ത്താശകലം വല്ലാതെ അലട്ടുന്നതായി. “വനം നഷ്ട്പെടുന്നതില്‍ വലിയ കാര്യമൊന്നുമില്ല.വൈദ്യുതി വേണമെങ്കില്‍ കുറച്ചു വനമെല്ലാം നഷ്ടപെടും.മനുഷ്യന്‍റെ കാര്യം ചിന്തയില്ല.മൃഗങ്ങളെക്കുറിച്ചാണ് പ്രമുഖരുടെ ചിന്ത.അതിരപ്പിള്ളി നടപ്പിലാക്കും.” ലോകവനദിനത്തിന്‍റെ തലേദിവസം ഇങ്ങനെ ഒന്ന് കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ നാം കൂടുതല്‍ ആശങ്കപ്പെടുതിയില്ലെങ്കിലെ ഉള്ളു. പറയാതെ വയ്യ നമ്മുടെ പ്രകൃതി സ്നേഹം. അതിരപ്പിള്ളി പോലെ വളരെ ഫ്രജൈല്‍ ആയ ആവസവ്യവസ്ഥകളെ  തകര്‍ത്തു കൊണ്ട് നേടുന്നത് നഷ്ടങ്ങള്‍ മാത്രമാവും.120 MW മാത്രം ശേഷിയുള്ള ഒരു സ്മാള്‍ ഹൈഡ്രോ ഇലക്ട്രിക് പ്രൊജെക്ടിനു വേണ്ടിയാണു പുരോഗതിക്ക് പിറകെ പായുന്നവര്‍ വാശിപിടിക്കുന്നത്‌.എണ്ണിയാല്‍ ഒടുങ്ങാത്ത അദ്ഭുതങ്ങള്‍ കാത്തുവച്ചിരിക്കുന്ന പശ്ചിമഘട്ടം പുഴയോരക്കാടുകള്‍(RIPARIAN FORESTS) എന്ന വളരെ ലോലമായ ആവസവ്യവസ്ഥയെ കൂടി പേറുന്നുണ്ട്. 1982 മുതല്‍ മലയാളിയുടെ ചര്‍ച്ചാവേദികളില്‍ നാം അതിരപ്പിള്ളിയെ കേള്‍കുന്നുണ്ട്. മാധവ് ഗാഡ്ഗിലിനെ പോലുള്ളവരെ തള്ളിപറഞ്ഞ്‌ കൊണ്ട് അതിരപ്പിള്ളി പദ്ധതിക്കായി തയ്യാ...

എന്റെ പ്രണയത്തിന്റെ പുഴ വറ്റിപ്പോയപ്പോഴാണ്  ഞാന്  അറിഞ്ഞത്, ഒരിക്കലും വറ്റാത്ത ഒരു പുഴ എന്റെ കണ്ണില്  ഒളിച്ചിരുന്നെന്ന് ! നിന്നോട് മിണ്ടാതെ ആയപ്പോഴാണ് ഞാനറിഞ്ഞത്, എന്റെ വാകുക്കള്  അത്രയും നഷ്ടപ്പെട്ട് പോയെന്നു ! നിന്റെ ചിരി കേള്കാതെ  ആയപോഴാണ്  അറിയാന്  കഴിഞ്ഞത്, ഞാന്  ചിരിക്കാന്‍ മറന്നു  പോയെന്നു!   ഇവിടെ മഴയാണ്, തിമിര്ത്തു  പെയ്യുന്ന  മഴ. ഈ  മഴയിലും  എനിക്ക്  വെയിലാണ്!!!  അകവും പുറവും  വെന്തു പോകുന്ന  വെയില്... നിന്റെ തണല്  ഉണ്ടായിരുന്നപ്പോള്  പൊള്ളുന്ന    വെയിലും  കുളിരായിരുന്നു !!!!

ശബ്ദത്തിനു വിലക്ക് എര്പെടുത്തിയ  ചുമരുകള്‍ക് നിശ്ബ്ദതയുടെ ചാരനിറം എ.സി യുടെ മരവിപ്പിക്കുന്ന തണുപ്പില്‍ കമ്പ്യൂട്ടര്‍ മോനിടരുകളുടെ നോക്കിയിരുപ്പു മരണത്തിന്റെ ഇരുണ്ട മുഖത്തെ ഓര്‍മിപ്പിച്ചു എ.സി യുടെ നേര്‍ത്ത മുരള്‍ച്ച  മരണം കാത്ത് കിടക്കുന്ന  വൃദ്ധ/ന്റെ/യുടെ ഉര്ധ്വാന്‍ വലി പോലെയും  ശബ്ദങ്ങള്‍ ഇല്ലാത്ത മുറിയില്‍  മരവിക്കുന്ന വിരലുകള്‍ ദുപ്പട്ടയ്കുള്ളില്‍ ഒളിപ്പിച്ചു വാതിലിനു  നേര്‍ക് കന്നയച്ചപ്പോള്‍ അറിഞ്ഞു  ഞാനൊരു ശവപ്പെട്ടിക്കുള്ളില്‍ ആണെന്ന് !!!! 

വണ്ടികളുടെ  ഇരമ്പല്‍ മാത്രം കേള്‍ക്കാന്‍ കഴിയുന്ന റോഡ്‌ സൈഡിലെ ഒരു പഴയ വീടാണ് അവളുടെ അഭയ കേന്ദ്രം. ഓടിട്ട വീടിന്റെ പഴയ മണം ഓരോ ദിവസവും അവള്‍ ജനിച്ചു വളര്‍ന്ന പഴയ വീടിന്റെ ഓര്‍മ്മകള്‍ ഉണര്‍ത്തിയത് കൊണ്ട് മാത്രം അവിടം അവള്‍ക് പ്രിയപെട്ടതായി, ആ പഴയ നഗരത്തിലെ പൊടിപിടിച്ച ലൈബ്രറികളോളം ഇഷ്ടപെടുന്ന മറ്റൊരു സങ്കേതം. ഒറ്റ  ദിവസം കൊണ്ട് മനസ്സിന് പുറത്താകി വാതിലടച്ച പഴയ കൂട്ടുകാരനോട് അവള്‍ക് എന്തൊക്കെയോ പറയണമെന്ന് തോന്നി, കരച്ചിലിന്റെ ദേഷ്യത്തിന്റെ പിന്‍ബലമില്ലാതെ. ഒരുപാടു കാലത്തിന്റെ കാത്തിരുപ്പിനു ഒടുവിലാണ് നീ പറഞ്ഞത്, നിന്റെ മനസ്സിന്റെ ദുഷിപ്പിനെ കുറിച്ച്, കുറ്റബോധം തീണ്ടാത്ത ശബ്ദത്തില്‍ ഞാന്‍ കേട്ടത് നിന്റെ ഉള്ളുകള്ളികള്‍. നിന്നോടുള്ള എന്റെ ആത്മാര്‍ധത നീ അറിയുന്നില്ലേ എന്നൊരു ചോദ്യവും പിന്നെ നിനക്ക് മാത്രം കഴിയുന്ന രഹസ്യങ്ങള്‍ ഒളിപ്പിച്ച ചിരിയും. സമ്മതിക്കുന്നു.തോല്‍വി എന്റേത്. ഒരു നീണ്ട കത്ത് ആവാം എന്ന് കരുതിയാണ് പേന കൈയില്‍ എടുത്തത്‌.  ഒരു വീഡിയോ call- ന്റെ ദൂരത്തു അയാള്‍ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് വന്നപ്പോള്‍ ഏറെ ആലോചിച്ചു അവള്‍ വേണ്ടത് എന്തെന്ന്. പിന്നെ ഹെഡ് ഫോണില്‍ കേട്ട അയാ...

ഈ നിശബ്ദതയുടെ താഴ്വരയാണ് എന്നെ മറവി ഉള്ളവള്‍ ആക്കിയത് ചിരിക്കാന് കരയാനും മറന്നതും ഇവിടെ നിന്ന് തന്നെ എന്‍റെ സ്വപ്നങ്ങളുടെ ചിറകരിഞ്ഞു ഏകാന്തതക്ക് കൂട്ടിരിക്കുകയാനിപോള്‍ സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ മറന്നു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ മാത്രമാണ് അറിഞ്ഞത്  എന്റെ ആത്മാവിന്‍റെ അഗ്നിയില്‍ ദഹിപ്പിച്ച ചന്ദനമരം ഞാന്‍ തന്നെയാണെന്ന് ഒരു പിടി ചാരം കൂടി അവശേഷിച്ചിട്ടില്ല ഓര്‍മ്മകള്‍ ബാക്കി ആവാതിരിക്കാന്‍ എന്റെ സങ്കട- കടലില്‍ ഞാന്‍ അതെന്നേ  ഒഴുക്കി കളഞ്ഞു!!! 

സ്നേഹിക്കാന്‍ എനിക്ക് പേടിയാണ്... നിന്നെ പ്രത്യേകിച്ചും. എത്ര ആലോചിച്ചിട്ടും നിന്നില്‍ നിന്നും ഓടിപ്പോകാന്‍ എനിക്കൊരു കാരണം കിട്ടുന്നില്ല. എത്ര വഴക്കടിച്ചിട്ടും ഞാന്‍ നിന്നെ സ്നേഹിച്ചു പോകുന്നു. സ്നേഹത്തിന്റെ നിറം ചുവപ്പാണോ പച്ചയാണോ എന്നെനിക്കറിയില്ല. പക്ഷെ എന്റെ ചോരയുടെ നിറം ചുവപ്പാണ്. എന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ ആഴങ്ങളില്‍ നിന്റെ ചിരിയും ആവലാതികളും നിറഞ്ഞു നിറഞ്ഞു എന്നെ വിഴുങ്ങുമോ എന്ന് ഞാന്‍ ഭയപ്പെടുന്നു. എങ്കിലും പറയാതിരിക്കാന്‍ വയ്യ. ഞാന്‍ ഭയന്ന് ഭയന്ന് നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു... ഞാന്‍ ഒരിക്കലും കിനാവുകളില്‍ അലഞ്ഞു നടക്കില്ല. കാരണം കിനാവുകളെ എനിക്ക് പേടിയാണ്... എന്റെ മാത്രംഓര്‍മയില്‍ ഒരു മഞ്ഞു തുള്ളി പോലെ അവശേഷിക്കുന്ന കിനാവുകള്‍ കണ്ടു ഉണര്‍ന്ന ദിവസങ്ങളുടെ ഒടുക്കം എന്റെ കണ്‍ കോണില്‍ വിരിഞ്ഞ ചിരിയെ കണ്ണ് നീരിന്റെ നിറമില്ലായ്മ എടുത്തു പോയി. അത് കൊണ്ട് ഒരിക്കലും കൂട്ടുകാരാ ഞാന്‍ സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ നെയ്തു കൂട്ടില്ല. കരയാന്‍ എനിക്കിഷ്ടമില്ല. ഞാന്‍  കരഞ്ഞുറങ്ങിയ രാത്രികളുടെ ഓര്‍മ്മകള്‍ എനിക്കെടുത്തു കളയണം. എന്നിട്ട് വേനല്‍ മഴ പെയ്തു തോര്‍ന്ന സന്ധ്യക്ക് നീ വന്നു കയറുമ്പോള്‍ നമുക്കൊരു യാത്...