Skip to main content

Posts

Showing posts from April, 2012

ഭ്രാന്ത്

വണ്ടികളുടെ  ഇരമ്പല്‍ മാത്രം കേള്‍ക്കാന്‍ കഴിയുന്ന റോഡ്‌ സൈഡിലെ ഒരു പഴയ വീടാണ് അവളുടെ അഭയ കേന്ദ്രം. ഓടിട്ട വീടിന്റെ പഴയ മണം ഓരോ ദിവസവും അവള്‍ ജനിച്ചു വളര്‍ന്ന പഴയ വീടിന്റെ ഓര്‍മ്മകള്‍ ഉണര്‍ത്തിയത് കൊണ്ട് മാത്രം അവിടം അവള്‍ക് പ്രിയപെട്ടതായി, ആ പഴയ നഗരത്തിലെ പൊടിപിടിച്ച ലൈബ്രറികളോളം ഇഷ്ടപെടുന്ന മറ്റൊരു സങ്കേതം. ഒറ്റ  ദിവസം കൊണ്ട് മനസ്സിന് പുറത്താകി വാതിലടച്ച പഴയ കൂട്ടുകാരനോട് അവള്‍ക് എന്തൊക്കെയോ പറയണമെന്ന് തോന്നി, കരച്ചിലിന്റെ ദേഷ്യത്തിന്റെ പിന്‍ബലമില്ലാതെ. ഒരുപാടു കാലത്തിന്റെ കാത്തിരുപ്പിനു ഒടുവിലാണ് നീ പറഞ്ഞത്, നിന്റെ മനസ്സിന്റെ ദുഷിപ്പിനെ കുറിച്ച്, കുറ്റബോധം തീണ്ടാത്ത ശബ്ദത്തില്‍ ഞാന്‍ കേട്ടത് നിന്റെ ഉള്ളുകള്ളികള്‍. നിന്നോടുള്ള എന്റെ ആത്മാര്‍ധത നീ അറിയുന്നില്ലേ എന്നൊരു ചോദ്യവും പിന്നെ നിനക്ക് മാത്രം കഴിയുന്ന രഹസ്യങ്ങള്‍ ഒളിപ്പിച്ച ചിരിയും. സമ്മതിക്കുന്നു.തോല്‍വി എന്റേത്. ഒരു നീണ്ട കത്ത് ആവാം എന്ന് കരുതിയാണ് പേന കൈയില്‍ എടുത്തത്‌.  ഒരു വീഡിയോ call- ന്റെ ദൂരത്തു അയാള്‍ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് വന്നപ്പോള്‍ ഏറെ ആലോചിച്ചു അവള്‍ വേണ്ടത് എന്തെന്ന്. പിന്നെ ഹെഡ് ഫോണില്‍ കേട്ട അയാ...

പേരില്ലാത്ത ഒന്ന് ...

ഈ നിശബ്ദതയുടെ താഴ്വരയാണ് എന്നെ മറവി ഉള്ളവള്‍ ആക്കിയത് ചിരിക്കാന് കരയാനും മറന്നതും ഇവിടെ നിന്ന് തന്നെ എന്‍റെ സ്വപ്നങ്ങളുടെ ചിറകരിഞ്ഞു ഏകാന്തതക്ക് കൂട്ടിരിക്കുകയാനിപോള്‍ സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ മറന്നു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ മാത്രമാണ് അറിഞ്ഞത്  എന്റെ ആത്മാവിന്‍റെ അഗ്നിയില്‍ ദഹിപ്പിച്ച ചന്ദനമരം ഞാന്‍ തന്നെയാണെന്ന് ഒരു പിടി ചാരം കൂടി അവശേഷിച്ചിട്ടില്ല ഓര്‍മ്മകള്‍ ബാക്കി ആവാതിരിക്കാന്‍ എന്റെ സങ്കട- കടലില്‍ ഞാന്‍ അതെന്നേ  ഒഴുക്കി കളഞ്ഞു!!! 

പ്രേമലേഖനം

സ്നേഹിക്കാന്‍ എനിക്ക് പേടിയാണ്... നിന്നെ പ്രത്യേകിച്ചും. എത്ര ആലോചിച്ചിട്ടും നിന്നില്‍ നിന്നും ഓടിപ്പോകാന്‍ എനിക്കൊരു കാരണം കിട്ടുന്നില്ല. എത്ര വഴക്കടിച്ചിട്ടും ഞാന്‍ നിന്നെ സ്നേഹിച്ചു പോകുന്നു. സ്നേഹത്തിന്റെ നിറം ചുവപ്പാണോ പച്ചയാണോ എന്നെനിക്കറിയില്ല. പക്ഷെ എന്റെ ചോരയുടെ നിറം ചുവപ്പാണ്. എന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ ആഴങ്ങളില്‍ നിന്റെ ചിരിയും ആവലാതികളും നിറഞ്ഞു നിറഞ്ഞു എന്നെ വിഴുങ്ങുമോ എന്ന് ഞാന്‍ ഭയപ്പെടുന്നു. എങ്കിലും പറയാതിരിക്കാന്‍ വയ്യ. ഞാന്‍ ഭയന്ന് ഭയന്ന് നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു... ഞാന്‍ ഒരിക്കലും കിനാവുകളില്‍ അലഞ്ഞു നടക്കില്ല. കാരണം കിനാവുകളെ എനിക്ക് പേടിയാണ്... എന്റെ മാത്രംഓര്‍മയില്‍ ഒരു മഞ്ഞു തുള്ളി പോലെ അവശേഷിക്കുന്ന കിനാവുകള്‍ കണ്ടു ഉണര്‍ന്ന ദിവസങ്ങളുടെ ഒടുക്കം എന്റെ കണ്‍ കോണില്‍ വിരിഞ്ഞ ചിരിയെ കണ്ണ് നീരിന്റെ നിറമില്ലായ്മ എടുത്തു പോയി. അത് കൊണ്ട് ഒരിക്കലും കൂട്ടുകാരാ ഞാന്‍ സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ നെയ്തു കൂട്ടില്ല. കരയാന്‍ എനിക്കിഷ്ടമില്ല. ഞാന്‍  കരഞ്ഞുറങ്ങിയ രാത്രികളുടെ ഓര്‍മ്മകള്‍ എനിക്കെടുത്തു കളയണം. എന്നിട്ട് വേനല്‍ മഴ പെയ്തു തോര്‍ന്ന സന്ധ്യക്ക് നീ വന്നു കയറുമ്പോള്‍ നമുക്കൊരു യാത്...